Ann Van Elsen, geboren op 27 december 1979 in Mol, is een Belgisch model en presentatrice. Sinds 2017 is ze werkzaam bij de radiozender Joe. Haar bekendheid groeide nadat ze in 2002 werd verkozen tot Miss België.

In datzelfde jaar weigerde Van Elsen deel te nemen aan de Miss World-verkiezing in Nigeria. Samen met andere missen voerde ze actie tegen de doodstraf voor Amina Lawal, die veroordeeld was tot steniging vanwege een ongehuwde zwangerschap (“zina” in het Arabisch[1]).

Ze heeft verschillende televisieopdrachten uitgevoerd, waaronder voor de televisiezenders TV1 en VT4, waar ze als omroepster actief was. Haar werk omvatte het presenteren van programma’s zoals Supertalent in Vlaanderen en Summerdate.

In 2006 verscheen Ann Van Elsen in het programma Studio 1 op zondag, waar ze in het Koning Boudewijnstadion de prijs uitreikte aan de winnaar van Pinanti is Pinanti, die toen Désiré Mbonabucya was. Ze droeg een voetbaloutfit en liet haar technische voetbalvaardigheden zien voor de camera.

Later, in december 2007, bekende Van Elsen dat ze voor Playboy zou poseren, ondanks haar jarenlange standpunt dat ze nooit naakt zou gaan. De editie met Van Elsen kwam uit in januari 2008. Een deel van het bedrag dat ze van Playboy ontving, € 30.000 om precies te zijn, werd gedoneerd aan Music For Life.

In 2008 was ze ook presentatrice van de talentenjacht Can You Duet?, samen met Felice, op VT4. Het daaropvolgende jaar, in 2009, nam ze deel aan de eerste aflevering van Hole in the Wall.

Tussen september 2010 en 2012 was Ann Van Elsen actief op VT4, waar ze verschillende programma’s presenteerde. Ze leidde ‘De Inrichters’, een programma dat draaide om koppels die het niet eens konden worden over de inrichting van hun huis. Daarnaast was ze te zien in de docusoap ‘Mama’s Mooiste’, waarin haar bevalling werd gefilmd, en ze stond aan het roer van ‘Huizenjacht’, samen met Veronique De Kock.

In september 2012 maakte Van Elsen de overstap van VT4 naar het nieuwe VIJF. Bij VIJF presenteerde ze samen met Véronique De Kock en Michelle Van Sebroeck het interieurprogramma ‘Grootse Plannen’. Bij VIER, de opvolger van VT4, nam ze deel als quizkandidaat in ‘De Slimste Mens ter Wereld’, waarvan in september 2012 de tiende jaargang van start ging. Eerder was ze al eens deelnemer in het najaar van 2004. In het najaar van 2013 was ze presentatrice van het datingprogramma ‘Singl3s’ op VIJF.

In 2015 trad Ann Van Elsen toe tot Eén, waar waar ze de aankondigingen van programma’s deed .

In 2019 nam ze deel aan ‘De Code van Coppens’ samen met Dina Tersago, en in 2021 was ze opnieuw te zien in het programma, dit keer met An Lemmens.

Haar radiocarrière begon in januari 2008 bij Donna, waar ze het programma ‘Sunday Match’ presenteerde van 20 tot 23 uur. Na de oprichting van MNM in januari 2009 ging ze samen met Dave Peters aan de slag met ‘De Ann&Dave-Show’. In de zomer van 2010 had ze haar eigen programma van 9 tot 13 uur, afwisselend met Elke Vanelderen.

Door haar betrokkenheid bij deze programma’s keerde ‘De Ann&Dave-Show’ niet meer terug. Desondanks verving ze regelmatig bij MNM en presenteerde ze tot eind 2011 elk weekend ’90’s en Nillies’. (Sinds 2012 bestaat dit programma niet meer in het weekend.)

Vanaf begin 2012 nam Ann Van Elsen opnieuw de presentatie van MNM Request op zich op maandagen. Haar betrokkenheid bij MNM groeide toen ze weer invallerswerk deed. In oktober 2013 werd ze opnieuw een vaste medewerker en nam ze wekelijks de presentatie van de Ultratop 50 op zich.

Vanaf de zomer van 2015 nam ze echter minder vaak de presentatie van de Ultratop 50 voor haar rekening. Tijdens de schooljaren 2015-2016 en 2016-2017 verving ze voornamelijk Eva Daeleman en presenteerde ze van maandag tot en met vrijdag het ochtendblok van 10 uur tot 12 uur.

In 2017 verliet ze MNM en stapte over naar radiozender Joe. Sinds juli van dat jaar presenteert ze er het ochtendprogramma tijdens het weekend en neemt ze ook het doordeweekse ochtendblok over tijdens vakantieperiodes.

Op persoonlijk vlak was Van Elsen getrouwd met oud-voetballer Gunther Van Handenhoven. In maart 2010 kregen ze een dochter. Het koppel ging in 2012 uit elkaar. In 2016 kreeg ze een tweede kind met haar nieuwe partner, met wie ze een jaar later trouwde.

Ann Van Elsen is betrokken geweest bij verschillende projecten buiten haar mediacarrière:

• Ze lanceerde samen met een vriendin een eigen kledinglijn genaamd Jack & June.
• In 2020 bracht ze een boek uit met de titel ‘Blend’, waarin ze uitdagingen en advies deelt voor gescheiden ouders en nieuw samengestelde gezinnen.

Bart De Wever, geboren op 21 december 1970 in Mortsel, is een Belgische Vlaams-nationalistische politicus. Sinds 2004 bekleedt hij de positie van partijvoorzitter bij de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA). Vanaf 1 januari 2013 vervult Bart De Wever de functie van burgemeester van Antwerpen.
Zijn vroege leven en opleiding waren doordrenkt van Vlaams-nationalistische invloeden, aangezien zijn grootvader lid was van de Vlaams-nationalistische collaboratiepartij VNV. Tot 1980 woonde De Wever in Kontich-Kazerne, waar zijn moeder Irene Torfs een kruidenierswinkel runde. Na 1980 verhuisde het gezin naar Mortsel. Gedurende zijn middelbare schooltijd was hij student aan het Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdescollege in Edegem. Hij was tevens lid van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ), waar zijn vader, Henri ‘Rik’ De Wever, een spoorwegarbeider, een prominente bestuursfunctie bekleedde.
Bart De Wever begon zijn academische traject met twee jaar rechten aan de Universiteit van Antwerpen, maar verliet deze studie voortijdig. Daarna koos hij voor geschiedenis aan de Universiteit van Leuven, waar hij een licentiaat in de geschiedenis behaalde aan zowel de KU Leuven als UFSIA, en het aggregaat behaalde aan de KU Leuven.
Tijdens zijn studentenjaren was De Wever actief lid van verschillende verenigingen, waaronder het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV), KVHV Antwerpen en KVHV Leuven. Hij bekleedde ook de rol van hoofdredacteur bij Tegenstroom en Ons Leven. Daarnaast was hij als wetenschappelijk medewerker verbonden aan de KU Leuven, waar hij bijdroeg aan de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging. In die tijd schreef hij als doctoraatsstudent een bijdrage over de omstreden politieke figuur Joris Van Severen, gepubliceerd in het jaarboek van de Stichting Joris Van Severen in 2001.
Hoewel hij begon aan een proefschrift over de naoorlogse Vlaams-nationale partijvorming aan de KU Leuven, besloot De Wever zich uiteindelijk volledig toe te wijden aan de politiek. Na zijn studies vestigde hij zich in Berchem en werd hij voor het eerst politiek verkozen als districtsraadslid. Dit markeerde het begin van zijn politieke carrière.
Bart De Wever is getrouwd met een Nederlandse vrouw, met wie hij vier kinderen heeft. Ze wonen gezamenlijk in Deurne. Zijn oudere broer Bruno De Wever is ook historicus en geeft les aan de Universiteit Gent. Opmerkelijk genoeg werd zijn moeder, Irene Torfs, op 78-jarige leeftijd beëdigd als raadslid voor N-VA in de districtsraad van Deurne, waar ze Vera Verbist verving, in oktober 2017.
Bart De Wever’s politieke loopbaan begon door de invloed van zijn vader, Henri ‘Rik’ De Wever, een spoorwegarbeider en voormalig militant van de paramilitaire Vlaamse Militante Orde. Hierdoor werd Bart op jonge leeftijd lid van de Volksunie (VU). Hij nam deel aan de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen in 1994 en stond op de kartellijst Antwerpen 94 van CVP en VU. Na het uiteenvallen van de VU stapte De Wever over naar de N-VA, waarvan hij een van de medeoprichters was en waar hij van 2003 tot 2004 ondervoorzitter was.
Binnen de N-VA bekleedt De Wever verschillende functies, zoals lid van het Dagelijks Bestuur, partijbestuurslid en partijraadslid. In 1996 werd hij gekozen als districtsraadslid van Berchem, een positie die hij tot 1997 bekleedde. Hij werd verkozen in de kieskring Antwerpen bij de derde rechtstreekse Vlaamse verkiezingen van 13 juni 2004 en diende als Vlaams volksvertegenwoordiger tot eind juni 2007. Na de federale verkiezingen van juni 2007 maakte hij de overstap naar de Kamer van volksvertegenwoordigers. Zijn zetel in het Vlaams Parlement werd ingenomen door Dirk de Kort begin juli 2007. Tussen eind juli en midden november 2004 was hij voorzitter van de N-VA-fractie in het Vlaams Parlement.
In juni 2004 trad Geert Bourgeois af als voorzitter van N-VA vanwege zijn toetreding tot de Vlaamse regering. Bart De Wever werd vervolgens als waarnemend voorzitter van de partij aangesteld, een functie die hij deelde met Frieda Brepoels. Hij nam deze rol op zich als ondervoorzitter van N-VA.
Tijdens een partijcongres in oktober 2004 werd De Wever als enige kandidaat verkozen tot voorzitter van N-VA met maar liefst 95% van de stemmen. Eind 2006 ontstond er enige controverse rond De Wever toen hij eerst Jean-Marie Dedecker als nieuw N-VA-lid binnenhaalde, maar later besloot om het kartel met de CD&V te herstellen, ondanks dat de CD&V geen banden meer wilde met Dedecker en het kartel verbrak. Desondanks werd het vertrouwen in De Wever door alle provinciale afdelingen van de partij bevestigd.
Als voorzitter van N-VA en kartelpartner van de CD&V was De Wever een belangrijke deelnemer aan de moeizame onderhandelingen in 2007 voor de vorming van de nieuwe federale regering. In maart 2008 werd hij herkozen als voorzitter van N-VA met een overweldigende 98,89% van de stemmen. Tijdens zijn tweede termijn als voorzitter zette De Wever in september 2008 een punt achter het kartel met CD&V en ging de partij zelfstandig verder.
Bij de Vlaamse verkiezingen op 7 juni 2009 leidde Bart De Wever zijn partij naar een aanzienlijke overwinning met 13% van de stemmen. De N-VA vergaarde 10 extra zetels in het Vlaams Parlement, wat hun totaal op 16 zetels bracht. De Wever zelf behaalde een indrukwekkende persoonlijke score met 123.155 voorkeurstemmen. Na deze verkiezingen keerde hij terug naar het Vlaams Parlement en bleef hij daar als Vlaams volksvertegenwoordiger actief tot mei 2014.
Tussen juli 2010 en januari 2013 werd De Wever aangesteld als gemeenschapssenator door het Vlaams Parlement. Dit was een periode waarin hij een breder politiek spectrum bestreek, waarbij hij niet alleen in het Vlaams Parlement werkte, maar ook betrokken was bij de gemeenschapssenatorfunctie.
Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 behaalde Bart De Wever met de N-VA een aanzienlijke overwinning, met 31,7% van de stemmen van het Vlaams kiescollege van de senaat, wat neerkwam op 19,6% van de nationale stemmen voor de senaat. Persoonlijk vergaarde hij 785.776 voorkeurstemmen.
Na deze verkiezingen benoemde Koning Albert II van België op donderdag 17 juni 2010 Bart De Wever tot informateur. In 2011 startte hij zijn derde termijn als N-VA-voorzitter, waarbij hij een indrukwekkende score van 99,35% behaalde. Hoewel de statuten van de N-VA normaal gesproken een beperking van twee opeenvolgende termijnen als voorzitter toestaan (artikel 4.2), kreeg De Wever een uitzondering van de partijraad van de N-VA om aan zijn derde termijn te beginnen.
Op zondag 14 oktober 2012 behaalde de N-VA, onder leiding van Bart De Wever als lijsttrekker (met 77.732 voorkeurstemmen), een significante overwinning in de gemeenteraadsverkiezingen van Antwerpen, met 23 zetels (goed voor 37,73% van de stemmen). Deze verkiezingen werden voornamelijk gekenmerkt door een tweestrijd tussen De Wever en Patrick Janssens, die de ‘stadslijst’ leidde en 17 zetels (28,58%) behaalde.
Op 11 december 2012 werd een coalitie gevormd tussen N-VA, CD&V en Open Vld. Als resultaat van deze coalitie werd Bart De Wever voorgedragen om vanaf 1 januari 2013 burgemeester van Antwerpen te worden.
De wetgevende verkiezingen van 25 mei 2014 markeerden een vooruitgang voor de N-VA in stemmen en zetels. Bart De Wever zelf werd bij deze verkiezingen gekozen als federaal Kamerlid, een positie die hij bekleedde tot 2019.
Op 27 mei 2014 kreeg Bart De Wever, na overleg met koning Filip van België als eerste onder de partijvoorzitters, de opdracht om als informateur een federale regering te vormen. Op 25 juni diende hij zijn eindverslag in en werd hij van zijn rol als informateur ontheven. Gelijktijdig begon hij onderhandelingen voor de vorming van een Vlaamse regering. Nadat de N-VA in oktober 2014 ook in de federale regering terechtkwam, werd De Wever op 15 november 2014 met 90,76% van de stemmen verkozen voor een vierde termijn als voorzitter van de partij.
In september 2017 kreeg De Wever toestemming van de partijraad van N-VA om zich kandidaat te stellen voor een vijfde termijn als voorzitter. Hij werd in november van dat jaar als enige kandidaat herkozen met 98,46% van de stemmen.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2018 behield de N-VA haar 23 zetels in Antwerpen. Bart De Wever vormde daarop een coalitie tussen N-VA, Open Vld en sp.a, waardoor hij in januari 2019 voor de tweede keer burgemeester van de stad werd.
Echter, in december 2018 stapte de N-VA uit de federale regering-Michel I vanwege het VN-Migratiepact.
Vervolgens werd Bart De Wever lijsttrekker voor de Vlaamse verkiezingen van 2019 in de provincie Antwerpen, met als doel Vlaams minister-president te worden. Hij kondigde aan dat als hij slaagde in die opzet, hij zijn burgemeesterssjerp en het partijvoorzitterschap zou neerleggen.
Hoewel De Wever werd verkozen als Vlaams Parlementslid en zijn partij ondanks stemmenverlies de grootste bleef in Vlaanderen, slaagde hij er niet in om minister-president te worden. Desondanks nam hij het initiatief voor het vormen van een nieuwe Vlaamse regering en presenteerde op 12 augustus 2019 zijn startnota. Uiteindelijk droeg hij het verdere leiderschap van de Vlaamse onderhandelingen over aan zijn partijgenoot Jan Jambon, waardoor De Wever zelf geen minister-president werd.
In juli 2020 werden Bart De Wever en Paul Magnette aangesteld als preformateurs in een poging om een zogenaamde paars-gele regering te vormen, waarbij ze een coalitie voor ogen hadden met sp.a, CD&V, cdH en Open Vld. Hun doel was om een bredere coalitie tot stand te brengen. Echter, ze slaagden er niet in om Open Vld te overtuigen om deel te nemen aan deze plannen.
Na een periode van inspanningen en onderhandelingen gaven De Wever en Magnette halverwege augustus zonder succes hun opdracht terug aan de koning. Hierop werd begin oktober 2020 uiteindelijk een coalitie gevormd, genaamd de Vivaldi-coalitie, die tot stand kwam zonder de N-VA. Deze coalitie bestond uit verschillende partijen, waaronder Open Vld, sp.a, CD&V, Groen en MR.

Na het verloop van de federale regeringsformatie besloot Bart De Wever zich opnieuw kandidaat te stellen voor een zesde termijn als voorzitter van de N-VA. Net zoals bij voorgaande gelegenheden had hij opnieuw geen tegenkandidaten.
Op 14 november 2020 werd Bart De Wever met een overweldigende score van 96,8% van de stemmen verkozen voor een nieuw mandaat van drie jaar als voorzitter van de N-VA. Tegen het einde van dit mandaat zal De Wever maar liefst 19 jaar aan het roer hebben gestaan van de partij, waarmee hij een van de langstzittende partijvoorzitters in de Belgische politieke geschiedenis zal zijn.

Stany Hubertus Maria Crets, geboren op 11 december 1964 in Turnhout, is een veelzijdige Vlaamse artiest. Hij heeft zich onderscheiden als acteur, auteur en regisseur. Samen met Peter Van Den Begin vormde hij lange tijd een bekend duo op zowel het toneel als in films. Zijn bijdragen aan het toneel werden in 2002 beloond met de Edmond Hustinxprijs, die hij deelde met Carel Donck voor hun schrijfwerk voor toneelstukken. Bovendien sleepte hij in 2004 de overwinning binnen in het televisieprogramma De Slimste Mens ter Wereld. Ondanks zijn indrukwekkende prestaties verloor hij in 2011 de finale van De Allerslimste Mens ter Wereld van Bert Kruismans.

Jonas Van Geel, geboren op 10 december 1984 in Bierbeek, is een veelzijdige Vlaamse persoonlijkheid. Hij is niet alleen acteur en zanger, maar ook presentator. Zijn artistieke reis begon aan het Herman Teirlinck Instituut, waar hij in 2006 afstudeerde. In de wereld van theater heeft Van Geel verschillende opmerkelijke stappen gezet.

Hij was medeoprichter van het cabaretgezelschap Slaan en Zalven, waarin hij samen met Jelle Cleymans, Jef Hoogmartens en David Bracke de voorstelling “Ge4endeeld” creëerde in 2002. Zijn stage bij Toneelgroep Ceremonia en Het Toneelhuis bij Eric De Volder resulteerde in zijn deelname aan de voorstelling “Au nom du père”, die later hernomen werd.

Als afstudeerproject speelde hij onder leiding van Peter Van den Eede in een opvoering van “Publikumsbeschimpfung”, waarmee hij de ITS Guest Award voor beste internationale voorstelling won op het Internationale Theaterscholen Festival in Amsterdam.

In latere jaren was Van Geel betrokken bij verschillende kindertheaterproducties, waaronder bij gezelschappen zoals Theater Froe Froe en HETPALEIS. Zijn betrokkenheid bij het theatergezelschap Het Zesde Bedrijf resulteerde in optredens in stukken zoals “De Drie Mannen van Ypsilanti” (2007) en “Liebling” (2009). Ook richtte hij met een groep een collectief genaamd a.k.a. Johnny op en brachten ze de voorstelling “Het Licht” naar voren, gebaseerd op de gelijknamige roman van Torgny Lindgren.

Bovendien werkte hij samen met Dimitri Leue aan ecologische voorstellingen zoals “Tegen de Lamp” in 2009 en de dubbelvoorstelling “DODO Klein” en “DODO Groot” in 2011, waarbij Van Geel in de eerste meespeelde en later ook een rol op zich nam in het luisterboek van “DODO Klein” dat uitkwam op 2 oktober 2012.

Op veertienjarige leeftijd maakte Jonas Van Geel zijn debuut in de musicalwereld met een rol in “Peter Pan”. Later, in 2011, werd hij door Stany Crets gevraagd voor een andere musical. Voor zijn vertolking van Sir Robin in “Spamalot” ontving hij de Vlaamse Musicalprijs voor Aanstormend Talent. Zijn volgende grote rol was die van Leo Bloom, een van de hoofdrollen in “De Producers”, opnieuw een productie van Stany Crets die in première ging op 16 februari 2012.

Een aankondiging tijdens de castvoorstelling van de musical ’14-’18 in maart 2013 onthulde dat Van Geel de rol van Fons, een van de vier boezemvrienden centraal in het verhaal, zou spelen tot het einde van de voorstellingen in november 2014.

Naast zijn theaterwerk maakte Van Geel indruk in verschillende televisieseries, waaronder gastoptredens in “Witse”, “Flikken”, en “Goesting”. Zijn doorbraak op televisie kwam in 2010 met zijn optredens in het komische programma “Tegen de Sterren Op”, waar hij imitaties deed van onder andere Erik Van Looy, Caroline Gennez, en Regi. Dit leidde tot een uitnodiging van Night of the Proms in 2011, waar hij de rol van Mozart vertolkte.

In 2011 werd ook de sitcom “Kiekens”, opgenomen in 2009 en gemaakt door Stany Crets en Peter Van Den Begin, uitgezonden. Van Geel werd erkend voor zijn talent en ontving de “Rijzende Ster” tijdens de Nacht van de Vlaamse Televisie Sterren 2011.

Van Geel was niet alleen actief op het podium en op televisie; in het najaar van 2012 was hij gastheer in de nieuwe show van Debby & Nancy op VTM. Hij nam eveneens deel aan het scenarioatelier van het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) in de tweede helft van 2011, samen met Jef Hoogmartens en Steve Aernouts onder de coaching van Frank Van Passel

schreef hij Amateurs, een tv-reeks over een amateurtoneelgezelschaponas

Van Geel heeft een behoorlijk indrukwekkende tv-carrière. Hij was betrokken bij de serie “Amateurs”, waarvan de ontwikkeling en productie werden gesteund door het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF). De reeks, geregisseerd door Frank Van Passel en geproduceerd door Caviar voor VTM, omvatte negen afleveringen waarin Van Geel zelf een rol speelde, samen met onder andere Stany Crets.

Zijn televisieavonturen zetten zich voort in het seizoen 2013-2014, waarin hij zijn eigen studioprogramma “Lang Leve…” op VTM presenteerde. Hier trakteerde hij wekelijks een iconische landgenoot op een terugblik op diens leven in de vorm van een film. Dit programma werd zelfs genomineerd voor de Montreux Comedy Award in de categorie Best Comedy Special. Later dat jaar, eind 2013, presenteerde hij ook het programma “Zijn er nog kroketten?” op dezelfde zender.

Vanaf het najaar van 2015 kreeg hij zijn eigen personalityshow genaamd “Jonas & Van Geel”. In 2016 was hij te zien in de VTM-serie “Patrouille Linkeroever”. Ook was hij in 2016 samen met de Nederlandse Wendy van Dijk presentator van de pilotaflevering van het programma “Holland-België”, dat later in oktober 2018 terugkeerde voor een heel seizoen, ditmaal met de Nederlandse Art Rooijakkers als medepresentator.

Verder nam hij deel aan programma’s zoals “De Code van Coppens” in 2019, waarin hij samen met Jelle Cleymans optrad, en presenteerde hij “Veel Tamtam” op VTM. In het voorjaar van 2021 was Van Geel te zien in “Liefde Voor Muziek”, waar hij samen met Jelle Cleymans covers bracht van nummers van diverse artiesten. In 2022 was hij de presentator van “I Can See Your Voice”.

Roel Vanderstukken, geboren op 2 december 1976 in Kapellen, is een bekende Vlaamse acteur en zanger. Zijn doorbraak bij het grote publiek kwam met zijn rol als Jelle Demeester in de soap Wittekerke. Na zijn vertrek sloot hij zich snel aan bij de vaste cast van de populaire serie Flikken, waar hij drie seizoenen lang Michiel Dewaele speelde. Daarnaast speelde hij een hoofdrol in de telenovelle LouisLouise, direct na zijn werk voor Flikken. Later kreeg hij de rol van dokter Lukas Vervloet in de telenovelle Ella aangeboden.
Sinds 2012 schittert hij als Benny Coppens in de soap Familie, hoewel hij in 2017 tijdelijk moest stoppen vanwege een zware hartoperatie. Gelukkig kon hij na een jaar zijn werk hervatten. Ook heeft Roel deelgenomen aan Steracteur Sterartiest en bracht hij albums uit zoals “De Smaak van Water” en “Leven in mijn Leven”.
Privé is Roel sinds 2010 getrouwd met Ann-Sofie Balsing, die hij ontmoette tijdens zijn deelname aan Sterren op de Dansvloer. Samen hebben ze twee zoons. Hij zet zich actief in als ambassadeur voor verschillende goede doelen zoals Honk vzw, Mediclowns en het Healthy Heart Fund. Daarnaast is hij de vaste huisstem van de tv-zender VTM sinds hun vernieuwing.

Elke Van Mello, geboren op 1 december 1980, is een Vlaamse actrice en presentatrice met een veelzijdige carrière. Ze verwierf bekendheid als een van de vertrouwde gezichten op de radiozender Joe, waar ze programma’s presenteerde. Als actrice schitterde ze in de komische serie “Auwch” op VIER, waar ze de rol van de vrouw van Ben Segers vertolkte en een aangepaste versie van zichzelf neerzette. Haar acteertalent bracht haar ook naar films zoals “Niet schieten” van Stijn Coninx en “Cruise Control” van Rudi Van Den Bossche.
Op radiogebied startte Elke Van Mello haar loopbaan in 2005 bij het toenmalige 4fm, waarna ze in 2008 naar Q-music ging en daar tot en met 2010 co-presentator was van de ochtendshow Ornelis & Rogiers. In 2011 keerde ze terug naar Joe fm, later omgedoopt tot Joe, waar ze haar eigen programma’s presenteerde tot haar vertrek in 2021. Vanaf maart 2022 versterkte ze het team van Willy, de digitale rockzender van DPG Media, en na de zomer van 2023 ging ze aan de slag bij de digitale radiozender De Tijdloze, de classics-versie van Studio Brussel.
Op televisiegebied heeft Van Mello haar stem geleend als zenderstem en docustem voor verschillende televisienetten van de Vlaamse Media Maatschappij (nu DPG Media). Tussen 2013 en 2015 was ze ook een van de vertrouwde gezichten van de digitale televisiezender Libelle Tv.