Joris van Rossem, beter bekend onder zijn artiestennaam Metejoor, is een Vlaamse zanger binnen het popgenre die zijn geboorteplaats Duffel op 4 januari 1991 heeft gezien. Hij is bekend van hits als “Het beste aan mij (ben jij)”, “1 op een miljoen”, “Rendez-vous”, “Dit is wat mijn mama zei” en “Wat wil je van mij”.
Metejoor groeide op in het Antwerpse Duffel en bracht een groot deel van zijn jeugd door in Vosselaar, waar hij momenteel woont. Zijn muzikale carrière kreeg een duwtje toen zijn jongere zus Lisa (ook bekend als LEEZ) in 2016 deelnam aan de talentenjacht The Voice van Vlaanderen, zij het zonder succes. Terwijl zijn zus haar kans greep, worstelde Joris met faalangst en durfde hij zijn zangtalent niet te tonen.
Ondanks zijn passie voor muziek ambieerde Joris aanvankelijk een carrière als turnleerkracht. Toch bleef muziek altijd een waardevolle plek innemen in zijn leven. Zijn pad naar de muziekwereld werd verder geplaveid toen zijn zus deelnam aan The Voice en hij Hans Francken, een producer, ontmoette. Dit leidde tot een platencontract bij CNR Records, waar hij onder de artiestennaam ‘Metejoor’ debuteerde.
In 2016 bracht hij zijn eerste single “Ik hou van jou” uit, een samenwerking met de Spaanstalige zanger Daniel López. Dit leverde Metejoor meteen een nominatie op voor ‘Beste Doorbraak’ bij de Radio 2 Zomerhit. Zijn opvolgende singles, zoals “Ik wil meer”, “Samen Alleen” en “Je hoeft niet bang te zijn”, werden goed ontvangen en kregen regelmatig airplay op Radio 2.
Hij toerde in de zomer van 2019 mee als voorprogramma van Clouseau tijdens hun Nederlandse tournee. Metejoor viel op in september 2018 met een eigenzinnige cover van “Verover mij” van Niels Destadsbader op MNM.
Het nummer “Horizontaal” stond maar liefst 22 weken in de Ultratop met Vlaamse artiesten en zorgde ervoor dat Metejoor te zien was op festivals zoals Suikerrock en Parkies.
Zijn single “Blij om jou te zien” stond veertien weken in de algemene Vlaamse Ultratop 50, waarvan twaalf weken op de tweede plek.
In 2020 behaalde Metejoor zijn eerste grote commerciële succes met “Het beste aan mij (ben jij)”, wat hem een nominatie opleverde voor de hoofdprijs bij de Radio 2 Zomerhit 2020. Hij nam deel aan het programma “Een echte job” op VTM in 2021 en verscheen ook in “Dancing with the Stars”, waar hij moest stoppen vanwege een blessure.
De drukte van zijn zangcarrière leidde ertoe dat hij zijn job als turnleraar opgaf en fulltime als zanger ging werken. In 2022 was hij te gast tijdens de eerste aflevering van het tweede seizoen van “I Can See Your Voice”.
Metejoor toonde zijn steun voor de campagne #binnenstebuiten van Warme William in maart 2023, gericht op het verbeteren van het mentaal welzijn van jongeren. Hij is ook te zien in “Liefde voor muziek” vanaf april 2023, waar hij nummers van Daan, Jaap Reesema, Stef Bos, Günther Neefs, K3 en Portland onder handen neemt. Bovendien verschijnt de documentaire “Met de Joris” op Streamz, waarin zijn reis van beginnend artiest tot nu wordt belicht, naar verwachting in mei 2023.

Marie Vinck maakte haar acteerdebuut op tienjarige leeftijd in 1993, te zien in de televisieserie “Moeder, waarom leven wij?”. Vijf jaar later, in 1998, schitterde ze in de Nederlandse speelfilm “Blazen tot honderd”.
Haar interesse in talen bracht haar naar de Universiteit Antwerpen, waar ze Nederlandse en Engelse taal- en letterkunde studeerde. Op haar eenentwintigste brak ze definitief door met de film “De kus” (2004). Hoewel de film gemengde kritieken ontving, werd Vincks prestatie unaniem geprezen. Ze won de Joseph Plateauprijs voor beste Belgische actrice en werd bekroond als beste actrice op het festival CinemaEuropa in Viareggio.
De talenten van Vinck zijn ook deels te danken aan haar achtergrond: haar moeder, actrice Hilde Van Mieghem, was betrokken bij de genoemde serie en de twee speelfilms als hoofdrolspeelster of regisseuse.
In 2006 startte ze de vierjarige dramaopleiding aan het Herman Teirlinck Instituut in Antwerpen. Ze is een gewaardeerd lid van het theatergezelschap FC Bergman, waar ze te zien was in producties zoals “FOYERdeLUXE”, “Wandelen op de Champs-Élysées met een schildpad om de wereld beter te kunnen bekijken, maar het is moeilijk thee drinken op een ijsschots als iedereen dronken is”, “Het land Nod”, “300el x 50el x 30el” en “Van den vos”. Haar acteertalent strekte zich ook uit naar samenwerkingen met Villanella, Monty, Compagnie De Koe en Toneelhuis.[1] In de herfst van 2014 verving ze Maaike Cafmeyer in een aantal voorstellingen van de musical ’14-’18.

Dina Tersago kwam in de schijnwerpers toen ze in 2001 werd gekroond tot Miss België. Na haar titel werkte ze als redacteur bij het televisiebedrijf Woestijnvis en droeg ze bij aan verschillende reportages voor het programma Vlaanderen Vakantieland. Haar acteertalent werd ook opgemerkt toen ze in enkele afleveringen van de televisieserie Het eiland verscheen.
Haar presentatievaardigheden werden duidelijk toen ze in 2004 het televisieprogramma Château Bravoure leidde. Vanaf dat moment werd ze de bekende gastvrouw van Boer zkt Vrouw, een rol die ze tot op heden vervult.
In 2006 veroverde ze de dansvloer als winnares van de eerste editie van het VTM-programma Sterren op de Dansvloer. Het jaar bracht niet alleen succes op het podium, maar ook in de liefde toen ze enige tijd samen was met Wim Gevaert, haar danspartner uit dat programma. Hun gedeelde passie voor dans leidde zelfs tot het schrijven van het boek Start to dance. Hun romantiek vervaagde echter, en ze gingen uit elkaar in juli 2010.
In datzelfde jaar leidde ze het VTM-programma Wie wordt de man van Wendy?. Ze presenteerde ook Superhond 2007 in 2007 en nam het voortouw in Superhond 2008 in 2008, evenals in Wie wordt de man van Phaedra?.
Haar presentatievaardigheden gingen door in 2010 met de leiding over MasterChef en de voorbereiding van Sterren op de Dansvloer. In het voorjaar van 2011 was ze de gastvrouw van Wie Kiest Pieter?, een VTM-programma over basketballer Pieter Loridon en zijn zoektocht naar liefde.
Van oktober 2011 tot maart 2012 was ze een van de presentatoren van Voor de Show op VTM, maar stopte later om zich meer toe te spitsen op realityprogramma’s, zoals Wie Trouwt Mijn Zoon? In november 2012 nam ze plaats in de jury van het vijfde seizoen van Sterren op de Dansvloer.
Bij VIER (Play4) stond ze aan het roer van het woonprogramma Blind Gekocht in 2019 en 2020. Haar werklast bij VTM dwong haar in 2020 de samenwerking te beëindigen. Naast Boer zkt Vrouw blijft ze ook andere programma’s presenteren bij VTM.
Sinds 2020 vormt ze met Andy Peelman het presentatieduo van Ze zeggen dat op VTM, waar ze volkswijsheden en beweringen op de proef stellen.
In 2021 startte ze met het presenteren van Huis gemaakt, een programma waarin koppels die een huis verbouwen kans maken op een bijzondere prijs.

Ann Van Elsen, geboren op 27 december 1979 in Mol, is een Belgisch model en presentatrice. Sinds 2017 is ze werkzaam bij de radiozender Joe. Haar bekendheid groeide nadat ze in 2002 werd verkozen tot Miss België.

In datzelfde jaar weigerde Van Elsen deel te nemen aan de Miss World-verkiezing in Nigeria. Samen met andere missen voerde ze actie tegen de doodstraf voor Amina Lawal, die veroordeeld was tot steniging vanwege een ongehuwde zwangerschap (“zina” in het Arabisch[1]).

Ze heeft verschillende televisieopdrachten uitgevoerd, waaronder voor de televisiezenders TV1 en VT4, waar ze als omroepster actief was. Haar werk omvatte het presenteren van programma’s zoals Supertalent in Vlaanderen en Summerdate.

In 2006 verscheen Ann Van Elsen in het programma Studio 1 op zondag, waar ze in het Koning Boudewijnstadion de prijs uitreikte aan de winnaar van Pinanti is Pinanti, die toen Désiré Mbonabucya was. Ze droeg een voetbaloutfit en liet haar technische voetbalvaardigheden zien voor de camera.

Later, in december 2007, bekende Van Elsen dat ze voor Playboy zou poseren, ondanks haar jarenlange standpunt dat ze nooit naakt zou gaan. De editie met Van Elsen kwam uit in januari 2008. Een deel van het bedrag dat ze van Playboy ontving, € 30.000 om precies te zijn, werd gedoneerd aan Music For Life.

In 2008 was ze ook presentatrice van de talentenjacht Can You Duet?, samen met Felice, op VT4. Het daaropvolgende jaar, in 2009, nam ze deel aan de eerste aflevering van Hole in the Wall.

Tussen september 2010 en 2012 was Ann Van Elsen actief op VT4, waar ze verschillende programma’s presenteerde. Ze leidde ‘De Inrichters’, een programma dat draaide om koppels die het niet eens konden worden over de inrichting van hun huis. Daarnaast was ze te zien in de docusoap ‘Mama’s Mooiste’, waarin haar bevalling werd gefilmd, en ze stond aan het roer van ‘Huizenjacht’, samen met Veronique De Kock.

In september 2012 maakte Van Elsen de overstap van VT4 naar het nieuwe VIJF. Bij VIJF presenteerde ze samen met Véronique De Kock en Michelle Van Sebroeck het interieurprogramma ‘Grootse Plannen’. Bij VIER, de opvolger van VT4, nam ze deel als quizkandidaat in ‘De Slimste Mens ter Wereld’, waarvan in september 2012 de tiende jaargang van start ging. Eerder was ze al eens deelnemer in het najaar van 2004. In het najaar van 2013 was ze presentatrice van het datingprogramma ‘Singl3s’ op VIJF.

In 2015 trad Ann Van Elsen toe tot Eén, waar waar ze de aankondigingen van programma’s deed .

In 2019 nam ze deel aan ‘De Code van Coppens’ samen met Dina Tersago, en in 2021 was ze opnieuw te zien in het programma, dit keer met An Lemmens.

Haar radiocarrière begon in januari 2008 bij Donna, waar ze het programma ‘Sunday Match’ presenteerde van 20 tot 23 uur. Na de oprichting van MNM in januari 2009 ging ze samen met Dave Peters aan de slag met ‘De Ann&Dave-Show’. In de zomer van 2010 had ze haar eigen programma van 9 tot 13 uur, afwisselend met Elke Vanelderen.

Door haar betrokkenheid bij deze programma’s keerde ‘De Ann&Dave-Show’ niet meer terug. Desondanks verving ze regelmatig bij MNM en presenteerde ze tot eind 2011 elk weekend ’90’s en Nillies’. (Sinds 2012 bestaat dit programma niet meer in het weekend.)

Vanaf begin 2012 nam Ann Van Elsen opnieuw de presentatie van MNM Request op zich op maandagen. Haar betrokkenheid bij MNM groeide toen ze weer invallerswerk deed. In oktober 2013 werd ze opnieuw een vaste medewerker en nam ze wekelijks de presentatie van de Ultratop 50 op zich.

Vanaf de zomer van 2015 nam ze echter minder vaak de presentatie van de Ultratop 50 voor haar rekening. Tijdens de schooljaren 2015-2016 en 2016-2017 verving ze voornamelijk Eva Daeleman en presenteerde ze van maandag tot en met vrijdag het ochtendblok van 10 uur tot 12 uur.

In 2017 verliet ze MNM en stapte over naar radiozender Joe. Sinds juli van dat jaar presenteert ze er het ochtendprogramma tijdens het weekend en neemt ze ook het doordeweekse ochtendblok over tijdens vakantieperiodes.

Op persoonlijk vlak was Van Elsen getrouwd met oud-voetballer Gunther Van Handenhoven. In maart 2010 kregen ze een dochter. Het koppel ging in 2012 uit elkaar. In 2016 kreeg ze een tweede kind met haar nieuwe partner, met wie ze een jaar later trouwde.

Ann Van Elsen is betrokken geweest bij verschillende projecten buiten haar mediacarrière:

• Ze lanceerde samen met een vriendin een eigen kledinglijn genaamd Jack & June.
• In 2020 bracht ze een boek uit met de titel ‘Blend’, waarin ze uitdagingen en advies deelt voor gescheiden ouders en nieuw samengestelde gezinnen.

Bart De Wever, geboren op 21 december 1970 in Mortsel, is een Belgische Vlaams-nationalistische politicus. Sinds 2004 bekleedt hij de positie van partijvoorzitter bij de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA). Vanaf 1 januari 2013 vervult Bart De Wever de functie van burgemeester van Antwerpen.
Zijn vroege leven en opleiding waren doordrenkt van Vlaams-nationalistische invloeden, aangezien zijn grootvader lid was van de Vlaams-nationalistische collaboratiepartij VNV. Tot 1980 woonde De Wever in Kontich-Kazerne, waar zijn moeder Irene Torfs een kruidenierswinkel runde. Na 1980 verhuisde het gezin naar Mortsel. Gedurende zijn middelbare schooltijd was hij student aan het Onze-Lieve-Vrouw-van-Lourdescollege in Edegem. Hij was tevens lid van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ), waar zijn vader, Henri ‘Rik’ De Wever, een spoorwegarbeider, een prominente bestuursfunctie bekleedde.
Bart De Wever begon zijn academische traject met twee jaar rechten aan de Universiteit van Antwerpen, maar verliet deze studie voortijdig. Daarna koos hij voor geschiedenis aan de Universiteit van Leuven, waar hij een licentiaat in de geschiedenis behaalde aan zowel de KU Leuven als UFSIA, en het aggregaat behaalde aan de KU Leuven.
Tijdens zijn studentenjaren was De Wever actief lid van verschillende verenigingen, waaronder het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV), KVHV Antwerpen en KVHV Leuven. Hij bekleedde ook de rol van hoofdredacteur bij Tegenstroom en Ons Leven. Daarnaast was hij als wetenschappelijk medewerker verbonden aan de KU Leuven, waar hij bijdroeg aan de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging. In die tijd schreef hij als doctoraatsstudent een bijdrage over de omstreden politieke figuur Joris Van Severen, gepubliceerd in het jaarboek van de Stichting Joris Van Severen in 2001.
Hoewel hij begon aan een proefschrift over de naoorlogse Vlaams-nationale partijvorming aan de KU Leuven, besloot De Wever zich uiteindelijk volledig toe te wijden aan de politiek. Na zijn studies vestigde hij zich in Berchem en werd hij voor het eerst politiek verkozen als districtsraadslid. Dit markeerde het begin van zijn politieke carrière.
Bart De Wever is getrouwd met een Nederlandse vrouw, met wie hij vier kinderen heeft. Ze wonen gezamenlijk in Deurne. Zijn oudere broer Bruno De Wever is ook historicus en geeft les aan de Universiteit Gent. Opmerkelijk genoeg werd zijn moeder, Irene Torfs, op 78-jarige leeftijd beëdigd als raadslid voor N-VA in de districtsraad van Deurne, waar ze Vera Verbist verving, in oktober 2017.
Bart De Wever’s politieke loopbaan begon door de invloed van zijn vader, Henri ‘Rik’ De Wever, een spoorwegarbeider en voormalig militant van de paramilitaire Vlaamse Militante Orde. Hierdoor werd Bart op jonge leeftijd lid van de Volksunie (VU). Hij nam deel aan de gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen in 1994 en stond op de kartellijst Antwerpen 94 van CVP en VU. Na het uiteenvallen van de VU stapte De Wever over naar de N-VA, waarvan hij een van de medeoprichters was en waar hij van 2003 tot 2004 ondervoorzitter was.
Binnen de N-VA bekleedt De Wever verschillende functies, zoals lid van het Dagelijks Bestuur, partijbestuurslid en partijraadslid. In 1996 werd hij gekozen als districtsraadslid van Berchem, een positie die hij tot 1997 bekleedde. Hij werd verkozen in de kieskring Antwerpen bij de derde rechtstreekse Vlaamse verkiezingen van 13 juni 2004 en diende als Vlaams volksvertegenwoordiger tot eind juni 2007. Na de federale verkiezingen van juni 2007 maakte hij de overstap naar de Kamer van volksvertegenwoordigers. Zijn zetel in het Vlaams Parlement werd ingenomen door Dirk de Kort begin juli 2007. Tussen eind juli en midden november 2004 was hij voorzitter van de N-VA-fractie in het Vlaams Parlement.
In juni 2004 trad Geert Bourgeois af als voorzitter van N-VA vanwege zijn toetreding tot de Vlaamse regering. Bart De Wever werd vervolgens als waarnemend voorzitter van de partij aangesteld, een functie die hij deelde met Frieda Brepoels. Hij nam deze rol op zich als ondervoorzitter van N-VA.
Tijdens een partijcongres in oktober 2004 werd De Wever als enige kandidaat verkozen tot voorzitter van N-VA met maar liefst 95% van de stemmen. Eind 2006 ontstond er enige controverse rond De Wever toen hij eerst Jean-Marie Dedecker als nieuw N-VA-lid binnenhaalde, maar later besloot om het kartel met de CD&V te herstellen, ondanks dat de CD&V geen banden meer wilde met Dedecker en het kartel verbrak. Desondanks werd het vertrouwen in De Wever door alle provinciale afdelingen van de partij bevestigd.
Als voorzitter van N-VA en kartelpartner van de CD&V was De Wever een belangrijke deelnemer aan de moeizame onderhandelingen in 2007 voor de vorming van de nieuwe federale regering. In maart 2008 werd hij herkozen als voorzitter van N-VA met een overweldigende 98,89% van de stemmen. Tijdens zijn tweede termijn als voorzitter zette De Wever in september 2008 een punt achter het kartel met CD&V en ging de partij zelfstandig verder.
Bij de Vlaamse verkiezingen op 7 juni 2009 leidde Bart De Wever zijn partij naar een aanzienlijke overwinning met 13% van de stemmen. De N-VA vergaarde 10 extra zetels in het Vlaams Parlement, wat hun totaal op 16 zetels bracht. De Wever zelf behaalde een indrukwekkende persoonlijke score met 123.155 voorkeurstemmen. Na deze verkiezingen keerde hij terug naar het Vlaams Parlement en bleef hij daar als Vlaams volksvertegenwoordiger actief tot mei 2014.
Tussen juli 2010 en januari 2013 werd De Wever aangesteld als gemeenschapssenator door het Vlaams Parlement. Dit was een periode waarin hij een breder politiek spectrum bestreek, waarbij hij niet alleen in het Vlaams Parlement werkte, maar ook betrokken was bij de gemeenschapssenatorfunctie.
Bij de federale verkiezingen van 13 juni 2010 behaalde Bart De Wever met de N-VA een aanzienlijke overwinning, met 31,7% van de stemmen van het Vlaams kiescollege van de senaat, wat neerkwam op 19,6% van de nationale stemmen voor de senaat. Persoonlijk vergaarde hij 785.776 voorkeurstemmen.
Na deze verkiezingen benoemde Koning Albert II van België op donderdag 17 juni 2010 Bart De Wever tot informateur. In 2011 startte hij zijn derde termijn als N-VA-voorzitter, waarbij hij een indrukwekkende score van 99,35% behaalde. Hoewel de statuten van de N-VA normaal gesproken een beperking van twee opeenvolgende termijnen als voorzitter toestaan (artikel 4.2), kreeg De Wever een uitzondering van de partijraad van de N-VA om aan zijn derde termijn te beginnen.
Op zondag 14 oktober 2012 behaalde de N-VA, onder leiding van Bart De Wever als lijsttrekker (met 77.732 voorkeurstemmen), een significante overwinning in de gemeenteraadsverkiezingen van Antwerpen, met 23 zetels (goed voor 37,73% van de stemmen). Deze verkiezingen werden voornamelijk gekenmerkt door een tweestrijd tussen De Wever en Patrick Janssens, die de ‘stadslijst’ leidde en 17 zetels (28,58%) behaalde.
Op 11 december 2012 werd een coalitie gevormd tussen N-VA, CD&V en Open Vld. Als resultaat van deze coalitie werd Bart De Wever voorgedragen om vanaf 1 januari 2013 burgemeester van Antwerpen te worden.
De wetgevende verkiezingen van 25 mei 2014 markeerden een vooruitgang voor de N-VA in stemmen en zetels. Bart De Wever zelf werd bij deze verkiezingen gekozen als federaal Kamerlid, een positie die hij bekleedde tot 2019.
Op 27 mei 2014 kreeg Bart De Wever, na overleg met koning Filip van België als eerste onder de partijvoorzitters, de opdracht om als informateur een federale regering te vormen. Op 25 juni diende hij zijn eindverslag in en werd hij van zijn rol als informateur ontheven. Gelijktijdig begon hij onderhandelingen voor de vorming van een Vlaamse regering. Nadat de N-VA in oktober 2014 ook in de federale regering terechtkwam, werd De Wever op 15 november 2014 met 90,76% van de stemmen verkozen voor een vierde termijn als voorzitter van de partij.
In september 2017 kreeg De Wever toestemming van de partijraad van N-VA om zich kandidaat te stellen voor een vijfde termijn als voorzitter. Hij werd in november van dat jaar als enige kandidaat herkozen met 98,46% van de stemmen.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2018 behield de N-VA haar 23 zetels in Antwerpen. Bart De Wever vormde daarop een coalitie tussen N-VA, Open Vld en sp.a, waardoor hij in januari 2019 voor de tweede keer burgemeester van de stad werd.
Echter, in december 2018 stapte de N-VA uit de federale regering-Michel I vanwege het VN-Migratiepact.
Vervolgens werd Bart De Wever lijsttrekker voor de Vlaamse verkiezingen van 2019 in de provincie Antwerpen, met als doel Vlaams minister-president te worden. Hij kondigde aan dat als hij slaagde in die opzet, hij zijn burgemeesterssjerp en het partijvoorzitterschap zou neerleggen.
Hoewel De Wever werd verkozen als Vlaams Parlementslid en zijn partij ondanks stemmenverlies de grootste bleef in Vlaanderen, slaagde hij er niet in om minister-president te worden. Desondanks nam hij het initiatief voor het vormen van een nieuwe Vlaamse regering en presenteerde op 12 augustus 2019 zijn startnota. Uiteindelijk droeg hij het verdere leiderschap van de Vlaamse onderhandelingen over aan zijn partijgenoot Jan Jambon, waardoor De Wever zelf geen minister-president werd.
In juli 2020 werden Bart De Wever en Paul Magnette aangesteld als preformateurs in een poging om een zogenaamde paars-gele regering te vormen, waarbij ze een coalitie voor ogen hadden met sp.a, CD&V, cdH en Open Vld. Hun doel was om een bredere coalitie tot stand te brengen. Echter, ze slaagden er niet in om Open Vld te overtuigen om deel te nemen aan deze plannen.
Na een periode van inspanningen en onderhandelingen gaven De Wever en Magnette halverwege augustus zonder succes hun opdracht terug aan de koning. Hierop werd begin oktober 2020 uiteindelijk een coalitie gevormd, genaamd de Vivaldi-coalitie, die tot stand kwam zonder de N-VA. Deze coalitie bestond uit verschillende partijen, waaronder Open Vld, sp.a, CD&V, Groen en MR.

Na het verloop van de federale regeringsformatie besloot Bart De Wever zich opnieuw kandidaat te stellen voor een zesde termijn als voorzitter van de N-VA. Net zoals bij voorgaande gelegenheden had hij opnieuw geen tegenkandidaten.
Op 14 november 2020 werd Bart De Wever met een overweldigende score van 96,8% van de stemmen verkozen voor een nieuw mandaat van drie jaar als voorzitter van de N-VA. Tegen het einde van dit mandaat zal De Wever maar liefst 19 jaar aan het roer hebben gestaan van de partij, waarmee hij een van de langstzittende partijvoorzitters in de Belgische politieke geschiedenis zal zijn.